Sołectwa

Warto się tu zatrzymać na chwilę - prezentacja sołectw Gminy Grodków

Niegdyś prawie każda miejscowość gminna  posiadała zamek, pałac, dworek, kościół, zajazd, młyn i szkołę. Różnorodność budowli to tym samym różnorodność stylów.

Dawniej obraz okolic urozmaicony był wiatrakami budowanymi od 1750 - 1900.

Imponująca posiadłością był zamek w Kopicach i Sulisławiu i Jędrzejowie. Piękny był zamek w Wierzbniku.

Na poświęcenie  uwagi zasługują również takie dzieła artystyczny jak: krzyże, kaplice - piękne w swej prostocie zaznaczają stare, zatarte już szlaki: ambony, kamienne chrzcielnice, obrazy oraz rzeźby.

Zapraszamy Państwa do zapoznania się z charakterystyka a następnie odwiedzenia  sołectw  Gminy Grodków.

Miejscowość założona w pierwszej połowie XIII w. W 1258 roku syn Henryka Pobożnego, książę wrocławski  Henryk  III Biały  nadał za wierną służbę Wilgowi z Bąkowa dwa łany ziemi ze wszystkimi dochodami. Wilgo był prawdopodobnie zasadżcą i sołtysem tej miejscowości.

W miejscowości znajduje się kościół p.w. św. Katarzyny zbudowany za czasów bp. Przecława z Pogorzeli. Gotycki. Najciekawszy zabytek wewnątrz kościoła to późnogotycki tryptyk (datowany na 1500 r.) przedstawiający Święta Rodzinę, a także sceny ewangeliczne oraz ambona renesansowa z XV w. i wyrzeźbiona  z kamienia chrzcielnica z XV w.

Obok dawnej plebani znajduje się średniowieczny, granitowy stół sędziowski z dwoma siedziskami i pręgierzem pokutnym.

Obecnie miejscowość liczy  około 600 mieszkańców.

Miejscowość położona 15 km na zachód od Grodkowa.

Bogdanów był własnością biskupów wrocławskich. W XVI w. panami lennymi był ród von Rothkirch. Kolejnym właścicielem aż do XX w. został ród Hundtów ze Starego Grodkowa. Ich groby znajdują się na cmentarzu obok kościoła p.w. Św. Jana Chrzciciela wzniesionego  około XIX w. W miejscowości istniała posiadłość rycerska z folwarkiem, a w późniejszym czasie powstał także dwór.

Wieś jest bardzo malowniczo położona, otoczona lasami bogatymi w zwierzynę łowna.

Stara miejscowość znana z dokumentów od początku XIV w. Położona jest w północno-zachodniej części gminy. Aż do sekularyzacji w 1810 roku majątek należał do dóbr Biskupskich, w latach następnych kilkukrotnie zmieniał właścicieli.

W miejscowości znajduje się kościół p.w. Matki Boskiej Królowej Świata i św. Marcina pierwotnie wzniesiony około 1605 r., po wojnie wyremontowany. Wewnątrz warto zobaczyć kamienną chrzcielnicę (przełom XVI i XVII w.), barokowe rzeźby m.in. Św. Barbary i św. Piotra. Kościół położony jest bardzo nietypowo, na wzgórzu, górując nad miejscowością. W otoczeniu kościoła znajduje się częściowo zachowany XVII w. mur z widocznymi śladami dawnych bastionów.

Wieś położna jest 11 km od Grodkowa przy skrzyżowaniu dróg Chróścina Nyska - Przeworno i Grodków - Ziębice. Zabudowania wsi stanowią dość zwarty ciąg wzdłuż szosy  po obu jej stronach. Wieś usytuowana jest na niewielkim wzniesieniu. Od zachodu i północnego zachodu otaczają ja kompleksy leśne, od północy i wschodu - pola uprawne.

Miejscowość występowała w średniowieczu pod nazwą łacińską Antiqua Gora, a wymieniana była już w dokumentach z 132 r. Od początku XVIII w. miejscowością zarządzało czterech kolejnych właścicieli: Rodzina von Folgersberg, Ernest Hertz, Baron von Renz, Gustav Kolbe. Ostatnim właścicielem Gierowa był Philips Pohl.

Będąc w Gierowie warto zobaczyć dwór zbudowany na przełomie XVIII i XIX w. w stylu barokowo0klasycystycznym oraz park o powierzchni 0.99 ha, który znajduje się w rejestrze Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków.

Sołectwo to  liczy około 240 mieszkańców. Położone jest we wschodniej części Gminy Grodków, na lewym brzegu rzeki Nysa Kłodzka.

Pierwsze wzmianki w źródłach pisanych pochodzą z 1272r. i dotyczą grodu kasztelańskiego , po którym do dnia dzisiejszego zachowały się obronne wały ziemne. Sołectwo otoczone jest licznymi terenami leśnymi stanowiącymi  fragmenty Puszczy Niemodlińskiej na obszarze których utworzono dwa rezerwaty przyrody: Kokorycz i Dębina. Jest to teren wymarzony dla miłośników turystyki wypoczynku.

W Głębocku mieści się również skansen Państwa Drozd, w którym można poznać ciekawe eksponaty z XIX i XX w. oraz miło wypocząć przy ognisku słuchając gawęd. Wieś od 2003 roku należy do programu Odnowa wsi posługując się hasłem Tradycja, spokój, przyroda- to Głębocka uroda.

W okolicy Głębocka powstaje ośrodek rekreacyjny Leśna Przystań. Będzie on wyposażony w hotel, domku kempingowe, pole namiotowe, halę sportową, w skład której będą wchodziły: siłownia i sauna, boisko do badmintona i korty tenisowe. Obecnie dostępne jest kąpielisko strzeżone z plażą, parking, plac zabaw dla dzieci, dwa boiska do piłki plażowej, wypożyczalnia kajaków i rowerów oraz mała gastronomia.

Gnojna to miejscowość znana z przynajmniej trzydziesty zakrętów. Leży ona na trasie z Grodków do Strzelina. Liczy 650 mieszkańców.

Gnojna należała do biskupów wrocławskich, administracyjnie wchodziła w skład okręgu strzelińskiego - znana od drugiej połowy XIII wieku. Istniał tutaj piękny pałac który znajdował się w miejscu dzisiejszego boiska szkolnego, pomnik wybudowany prawdopodobnie na część podległych w I wojnie światowej oraz ewangelicka szkoła imienia Evy.

We wsi od 1302 r. istnieje kościół p.w Matki Boskiej Różańcowej, wokół którego zachował się fragmentarycznie mur wniesiony z rudy darniowej oraz późnobarokowa wieża z gotyckim prezbiterium.

Ciekawostką jest zabytkowy park z jedynym w swoim rodzaju ,ponad dwustuletnim drzewem platanu - drzewem miłości, którego sadzonkę sprowadzono z Ameryki Północnej. W okolicy miejscowości znajduje się pięknie położona leśniczówka.

Sołectwo to leży we wschodniej części gminy, 4 km od miasta  Grodków. Zamieszkuje ją 310 osób.

Informacje o tej miejscowości pochodzą dopiero z XVIII w. Miejscowość ta była podzielona na wioskę i majątek rycerski. Od 1732 r. majątek składający się z dwóch folwarków i klasycystycznego spichlerza dwukondygnacyjnego należał do rodziny hrabiowskiej  von Franken-Sierstorpff. Do dnia dzisiejszego zachowały się zabudowania folwarczne. Miejscowość ta słynie z dobrze i często organizowanych festynów i zabaw.

To najdalej na południe wysunięta miejscowość na terenie Gminy Grodków. Ma bardzo ciekawe położenie geograficzne ze względu na mniej więcej jednakowe odległości  do czterech miast: do Grodkowa - 17 km, do Otmuchowa - 18 km, do Nysy - 17 km i do Ziębic - 18 km. Mieszka tam 370 osób.

Wieś znana od początku XIV w., czego świadectwem SA zachowane wokół kościoła późnogotyckie z kamienną płyta nagrobną pochodząca z przełomu  XVI i XVII w. Wzmianki o samym kościele pochodzą już z 1302 roku, został on jednak spalony w czasie działań wojennych w 1945 roku i ponownie odbudowany w latach osiemdziesiątych .Jaszów leży na terenie mocno pofałdowanym  obfitującym w szereg potoków, tutaj między innymi ma źródło Stara Struga Grodkowska. Cały teren otoczony jest lasami obfitującymi w ciekawe, chronione gatunki roślin. Okolice te są rajem dla zbieraczy owoców leśnych.

Miejscowość nazywana Gminnym Zakopanem, położona jest 14 km od Grodkowa. Znana jest od początku XIV w.

W kościele wybudowanym prawdopodobnie w 1511 r. zachowało się kilka płyt grobowych kolejnych właścicieli z rodu von Schweinichen.

Pod koniec XVIII w. istniały tu dwa szlacheckie folwarki. Istniejący dwór został zbudowany w początkach XIX w.

Jest to bardzo atrakcyjne turystycznie miejsce, położne wśród lasów i wzniesień. Doskonale nadaje się do uprawiania turystyki rowerowej i pieszej. Otwarto tam pierwsze w gminie gospodarstwo agroturystyczne oferujące pokoje, domku letniskowe i pole namiotowe, a także jazdę konną, wędkarstwo i małą gastronomię.

Miejscowość oddalona 7km na zachód od Grodkowa.

Na podstawie aktualnego stanu wiedzy można przypuszczać, że pierwsza wiadomość o wsi i dobrach Jędrzejowa  - jeszcze pod nazwą Andree Ville pochodzi z roku 1373. Miejscowość była własnością Franciszka von Rottenberg. Jędrzejów posiadł wtedy własne połączenie pocztowe z Wrocławiem  i był siedzibą rycerską ze zwierzchnią władzą sądowniczą. Z końcem XVIII w. miejscowość przeszła w ręce rodziny Hennebergów, następnie w roku 1830 odkupił ja za sumę 62 000 talarów Teodor von Gilgenscheimb. Ostatnim właścicielem wsi była rodzina von Francken-Sierstorpff, której ostatni potomek Aleksander zginął podczas II wojny światowej.

W Jędrzejowie znajdują się dwa okazałe zabytki. Jednym  z nich jest kościół parafialny p.w Św. Szymona i Judy Tadeusza, gruntownie przebudowany w latach 1724-30, w stylu barokowym. Drugim zabytkiem jest pałac neoklasyczny, doskonale zachowany i utrzymany, w którym obecnie znajduje się Państwowy Dom Opieki Społecznej, w związku z czym obowiązuje zakaz wejścia na jego teren.

Jedna ze starszych miejscowości w okolicy Grodkowa, znana od połowy XIII w. Leży ona 19 km od miasta. Chcąc tam dotrzeć, trzeba jadąc z Grodkowa, w Strzegowie skręcić koło krzyża w lewo.

Do połowy XVII wieku Kobiela była własnością  biskupów wrocławskich i dzieliła się na dwie jednostki: Dolną i Górną. W drugiej połowie XVIII w. w Górnej Kobieli znajdował się pałac, folwark i młyn wodny oraz barokowy kościół p.w. św. Jerzego, który stoi tam do dnia dzisiejszego. W otoczeniu kościoła jest XVII-wieczny mur i plebania z przełomu XVIII i XIX w.

We wsi znajduje się piękny park zabytkowy o powierzchni 4,47 ha, w centralnej jego części znajduje się budynek dworu zabudowany w stylu neoklasycystycznym. Południową część parku zajmuje niewielki ogródek  jordanowski i boisko do siatkówki. Park spełnia funkcję sportowo- rekreacyjną, jest placem zabaw dla dzieci i miejscem wypoczynku mieszkańców wsi.

Kolnica położna jest w północno-zachodniej części gminy, przy trasie Nysa- Wrocław. Oddalona jest ok. 8 km od Grodkowa i 3 km od odcinka autostrady A-4 Gliwice-Wrocław.

Najwcześniejszy dokument o Kolnicy wystawiony został w 1242 r. przez księcia Bolesława II, który przekazał prawa do wsi niejakiemu Hermanowi, przenosząc w ten sposób majątek Kolnicy na prawo niemieckie. Wieś pierwotnie zobowiązana do płacenia dziesięciny klasztorowi w Kamieńcu, aż do sekularyzacji podlegała biskupowi wrocławskiemu. Od 1376 r. była własnością rycerza Hensehela Crecznika, który sprzedał ją rycerzowi Jaraczowi z Pogorzeli. Franz Schulz był przodkiem ostatniego właściciela sołectwa Józefa Schulza, który utrzymał dziedziczność osady do 1845 r.

We wsi zachowało się kilka godnych uwagi zabytków, wśród których na czoło wysuwa się otoczony murem z kamienia narzutowego, gotycki, orientalny kościół parafialny pw. św. Wawrzyńca. Budowany n początku XIV w., a rozbudowany na przełomie XVIII i XIX. Tuż przy nim znajduje się średniowieczny krzyż pokutny. Poza tym w Kolnicy znajdują się trzy przydrożne kapliczki, z których największa pw. Matki Bożej Dobrej Rady pochodzi z XIX w.

Miejscowość posiada bardzo przyzwoite zaplecze gastronomiczno-usługowe.

Sołectwo leżące na trasie Grodków-Opole. Pierwsza informacja o miejscowości pochodzi z 1289 r. Kopice były od roku 1360 siedzibą rodu von Borsnitz, od 1450 - von Beess; w 1531 roku posiadał je kanonik katedry wrocławskiej Baltazar von Neckern, potem Hans Heinrich Heymann von Rosenthal, Gotfried von Spätgen i od 1751 roku - śląska rodzina von Sierstorpff. To Heinrich Kasper zainicjował w 1783 roku przebudowę starej siedziby na klasycystyczną rezydencję. Jej autorem był opolski architekt Hans Rudolph. W 1859 r. dobra w Kopicach zakupił hrabia Hans Ulrich von Schaffgotsch dla swojej siedemnastoletniej żony Joanny Gryczik von Schomberger-Godulla. W 1863 r. nowi właściciele zlecili przebudowę pałacu słynnemu architektowi Karolowi Lüdecke.

Rezydencja otoczona była z trzech stron rozległymi stawami. W pobliżu założono hektary ogrodów kwiatowych i warzywnych, sad, oranżerię, ogród zimowy. Drzewa tropikalne w palmiarni dochodziły do 17 metrów wysokości. Przed "pałacem na wodzie" rozpościerały się kwiatowe dywany o przeróżnych wzorach i barwach. Obok pałacu, na powierzchni ponad 60 hektarów, rozciągał się słynny park krajobrazowy, a dbał o niego sam królewski dyrektor ogrodów Wilhelm Hempel. Ozdobą parku były m.in. stuletnie dęby, sztuczne ruiny "średniowiecznego" zamku, "mysia wieża", kaplica grobowa rodziny Schaffgotschów, niewielka świątynia dumania Diany, pawilon chiński. Park zdobiły 1342 rzeźby postaci oraz zwierząt w naturalnych rozmiarach, dłuta wrocławskiego mistrza Carla Kerna.

Atmosfery przepychu i piękna dopełniały przemyślnie wkomponowane fontanny. Na jednej ze sztucznych wysp wzniesiono altanę, obok której stanęła wysoka kolumna zwieńczona figurą anioła. W parku hrabia hodował daniele. Jego syn planował budowę pól golfowych, a nawet małego lotniska dla samolotów, które sporadycznie lądowały w Kopicach już w latach trzydziestych. Zespół pałacowy należał do Schaffgotschów aż do 1945 r. Wojna obeszła się z nim łaskawie ... jeszcze w latach pięćdziesiątych pałac stał cały, piękny i był dobrze wyposażony. Odbywały się w nim potańcówki i bale sylwestrowe. Później zaczęło się systematyczne szabrowanie ...

Kopice szabrowano zarówno w majestacie prawa, jak i całkiem bezprawnie ... podobno śpiące lwy z muru nad sadzawką przeniesiono w „godniejsze" niż poniemiecki Śląsk miejsce i zdobią dziś bramę parku w Wilanowie ...

W roku 1958 pałac splądrowano po raz ostatni. Dla zatarcia śladów podpalono go. Aby było trudniej ugasić pożar ktoś uprzednio wypuścił wodę ze stawu ... i w taki sposób nie wiele z niego zostało.

Sołectwo oddalone 6 km od miasta. Miejscowość znana od drugiej połowy XIII w. W końcu XV lub na początku XVIw. Wybudowano tu gotycki kościół p.w. św. Marcina Biskupa. W kościele znajdują się płyty grobowy znanej szlacheckiej rodziny von Bischofsheim, która w XVII w. była właścicielem Lipowej oraz płyta grobowa młodego mężczyzny ( zm. 1579 r.) - renesansowa, kamienna z płaskorzeźbą zmarłego.

Strona internetowa sołectwa

Sołectwo oddalone tylko 3km od Grodkowa, a zamieszkane jest przez 230 mieszkańców.

Pierwsze informacje o tej miejscowości pojawiły się w 1245 r. Stanowiła wtedy ona własność biskupów wrocławskich. W tym czasie sołectwo w tej wsi posiadało 120 ha ziemi. W późniejszych wiekach majątek ten podlegał administracji nyskiej.

We wsi znajduje się kościół wzniesiony w stylu gotyckim. Zwiedzając go warto zwrócić uwagę na trzy ołtarze oraz piękne freski ścienne.

Naprzeciw kościoła znajdowała się szkoła wybudowana  w 1766 r., obecnie znajduje się tam świetlica wiejska.

Wieś leząca w północno-zachodniej części gminy. Zamieszkuje ją około 130 osób. Pierwsze zapiski o tej miejscowości pochodzą z 1373 r. Majątek ten bardzo często zmieniał właścicieli: W pierwszych dokumentach pojawia się nazwisko Vitigo, potem Zakon Krzeżacki, prof. Regenbracht z Wrocławia, Rodzina von Oheimb, następnie rodzina Brown (1846 r.), von Haunschlid (1850 r.) i pod koniec XX w. majątek został rozparcelowany i wykupiony przez gminę.

Wieś położna w bezpośredniej bliskości autostrady A4 w rejonie tzw. Węzła Przylesie. Pierwsze wzmianki pisane o Młodoszowicach pochodzą z 1136 r. za sprawa Zakonu Templariuszy, którzy w owym czasie wybudowali kościół i klasztor, całość zbudowana była z drewna. W pierwszej połowie XV w. w wyniku pożaru, który całkowicie strawił kościół wybudowano obok murowany, który zachował się do chwili obecnej. Przetrwał również częściowo zdekompletowany w wyniku wojen ołtarz, wykonany w drewnie przez uczniów Wita Stwosza. Wykopaliska prowadzone w latach  60-tych XX w. potwierdziły osadnictwo we wsi pochodzące z okresu  4,5 lat p.n.e. - eksponaty archeologiczne znajdują się w muzeum opolskim.

Dogodne położeni wsi pozwala podziwiać pasmo Gór stołowych i Górę Ślężę. Gro mieszkańców wsi to przesiedleńcy i potomkowie rodzin z terenów Tarnopola i Wołynia. Pamiętając swoją wędrówkę  chętnie utrzymują kontakty z byłymi mieszkańcami wsi, z Niemiec. Wszystkie imprezy okolicznościowe odbywają się w doskonale wyposażonej świetlicy wiejskiej z zapleczem  kuchennym i socjalnym oraz na pełnowymiarowym boisku sportowym.

Miejscowość leżąca przy drodze wojewódzkiej NR 401 relacji Grodków-Nysa, stanowi ona granice dwóch powiatów: brzeskiego i nyskiego. Zamieszkuje ją około 350 mieszkańców.

Wieś utworzona w 1250 r., początkowo nosiła nazwę Nowa Villa. Od XV w. w miejscowość ta stanowiła majątek Rady Miejskiej w Grodkowie, dopiero w 1850 r. miasto sprzedało majątek rodzinie Bayera. W 1856 r. kupił go  Franke, nastęnie Wolter Skupin. W XX w. właścicielem był dr filozofii Gustaw Schulze, a dzierżawcą Herbert Petzald, który był również właścicielem fabryki cukru w Brzegu i mleczarni w Grodkowie.

Nowa Wieś Mała nie posiada własnego kościoła ani szkoły, ale znajduje się tam kilka zakładów pracy, w których znajduje zatrudnienie  kilkadziesiąt osób z okolicznych miejscowości. Jest wsią typowo rolniczą, gdzie rolnicy poza produkcją roślinną zajmują się również produkcja zwierzęcą. Na jaj terenie znajduje się  stacja benzynowa.

Wieś położona na Równinie Wrocławskiej, pomiędzy Pradoliną Wrocławską a doliną Nysy Kłodzkiej , 7 km od Grodkowa. Dojazd do miejscowości na trasie Grodków-Niemodlin od strony  wsi Żelazna lub na trasie Grodków-Brzeg od wsi Lipowa.

Od 1260 r. Osiek należał do klasztoru w Kamieńcu .Później jego dzieje są mało znane, właściciel majątku znany dopiero od połowy XVIII w. Obecnie w Osieku Grodkowskim znajdują się zabudowania  z XIV-XVIII w., w większości zachowane w dobrym stanie:

- pałac w stylu renesansowym , w zwartej zabudowie kwadratu, dziedzińcem w środku, na którym znajdują się liczne rzeźby,

- oficyny mieszkalne ze stajnią dla ogierów oraz ujeżdżalnią,

- spichlerz zbożowy z wmurowana tablicą w języku niemieckim ku Bożej chwale będzie wszystko złożone- hrabia von Kingsdorf A.D.1702 r.

- kościół rzymsko-katolicki p.w. Najświętszej Marii Panny wzniesiony w drugiej połowie XIII w., następnie przebudowany. Wewnątrz znajduje się XVII wieczna polichromia i znacznie starsza, kamienna kropielnica z okresu gotyku.

Sołectwo powstałe dopiero w 2004 r. Wcześniej był to przysiółek wsi  Wierzbnik. Leży na trasie Grodków-Brzeg. Mieszka tam 95m osób.

Nie ma dokładnej daty powstania tej miejscowości, jednak z dokumentów wynika, że istniała już w średniowieczu jako majątek rycerski. W 1650 r. miejscowość tą nazwano Nerz-Vorwerg i należała ona do Wierzbnika.

W miejscowości istnieje kaplica modlitewna.

Sołectwo znajdujące się na wschód od Grodkowa, oddalone o niecałe 8 km. Zamieszkuje je 340 mieszkańców. Miejscowość wymieniana w 1305 r. w księdze wyposażenia biskupów wrocławskich, była wtedy siedzibą rycerską. W 1358 r. dziedzicznym sołtysem był Jakalinus. Właściciele tej miejscowości do XVIII w. nie są znani. W pierwszej połowie XVII w. właścicielem Przylesia Dolnego był baron von Fragstein.

Najważniejszym zabytkiem miejscowości jest kościół. Obecny zbudowany ok. XV w., rozbudowany w 1713 r. i w XX stuleciu. Gotycki. Wokół kościoła zachował się mur kamienny szacowany na XV w.

Nieduża miejscowość, zamieszkana tylko prze 39 osób. Oddalona od Grodkowa o 13 km i leży przy trasie Strzegów-Bogdanów. Do XVIII w. brak jakichkolwiek informacji o Rogowie. W drugiej połowie XVIII w. Rogów należał do miasta Nysy. W połowie XIX w. został częściowo rozparcelowany i kupiony przez gminę. Do majątku należała kopalnia torfu i leśniczówka.

Miejscowość ta jest bardzo malowniczo położona, otaczają ją kompleksy leśne, dlatego  bardzo chętnie  odwiedzają ją myśliwi i grzybiarze oraz miłośnicy wycieczek pieszych i rowerowych.

Miejscowość położona na południowo-zachodniej części gminy. Liczba ludności wynosi ok. 340 osób. Poprzez sprzyjające uwarunkowania glebowo-przyrodnicze podstawowa funkcja jest rolnictwo.

W 1289 r. w dokumentach występuje imię Konrad- sołtys Starowic. Do połowy XVI w. wieś stanowiła własność biskupią i istniały tam dwa majątki.

Do najcenniejszych zabytków ziemi starowickiej zaliczamy przepiękny kościół p.w. Niepokalanego Poczęcia Najświętszej Marii Panny, obecny zbudowany ok. 1800 r., klasycystyczny. Wewnątrz trzeba zwrócić uwagę na ołtarz, ambonę oraz rzeźby. W wieży kościoła jest dzwon gotycki odlany w 1479 r. przez Bartłomieja Lindenrahta z Nysy.

Poza kościołem należy wspomnieć o figurze barokowej z XVIII w. usytuowanej na terenie parku dworskiego, w pobliżu stawu. Jest to posąg kamienny św. Jana Nepomucena ( 1348-1393), patrona zakonu jezuitów, spadkobierców, dobrej sławy, szczerej spowiedzi oraz tonących.

Miejscowość położona na trasie Grodków-Gałązczyce, zamieszkana przez 180 osób.

Nie znamy dokładnej daty powstania miejscowości. W roku 1814 Sulisław zakupił cesarz Wilhelm I, a następnie wraz z wsią i pałacem przekazał w nagrodę, za walki z napoleonem feldmarszałkowi Grafowi York von Wartenberg. Pod koniec XVIII w. był tu folwark należący  do majątku biskupstwa w Górnych Gałązczycach. Po sekularyzacji ,od połowy XI w. w  folwark wchodził w skład majątku w Jędrzejowie.

Od 1888 r. właścicielem  Sulisławia był hrabia von Schaffgotsch. Od 1909 r. pałac w Sulisławiu został wydzierżawiony a następnie 10 lat później sprzedany hrabiemu von Franken-Siertorpff. Po wojnie, pałac z całym gospodarstwem przejęło państwo polskie jednak często zmieniający się  właściciele doprowadzili do licznych zniszczeń. W latach 1966-78 pałac ten pozostawał opuszczony, stając się obiektem dewastacji. W 1978 r. budowlę w stanie ruiny przejęło Ministerstwo Spraw Wewnętrznych i Administracji, które przeprowadziło remont kapitalny pałacu i renowację parku. Następnie obiekt oddano pod opiekę Komendzie  Organizacji Służba Polsce, później Komendzie Wojewódzkiej Milicji w Opolu, która zorganizował tutaj szpital-sanatorium. Kilka lat temu sanatorium zlikwidowano.

Pałac otoczony jest parkiem z bogatym i zróżnicowanym drzewostanem. Obecnie zabudowania pałacowe znajduje się w rękach prywatnych. Inwestor tworzy tam hotel pięciogwiazdkowy na potrzeby drużyny EURO 2012.

Miejscowość oddalona od Grodkowa o 11 km. Trafimy tutaj jadąc z Grodkowa w kierunku Otmuchowa. Wieś zamieszkuje 280 osób.

Strzegów wymieniony jest w dokumentach w 1335 r. istniał tu już kościół p.w. św. Jana Chrzciciela.

W Strzegowie znajdował się majątek rycerski z folwarkiem. Na starych widokówkach uwidoczniony jest pałac, który istniał za czasów, gdy właścicielem majątku była rodzina Keatmann.

W 1855 r. została wybudowana szkoła . Obecnie w budynku szkoły powstał dom Dziecka. Okolice wioski porośnięte są lasami obfitującymi w zwierzynę, grzyby i jagody.

Wieś przylegajaca do granic Grodkowa. Zamieszkuje ją prawie 400 osób.

Jest to stara miejscowość znana od połowy XIII w. Sołectwo w tej miejscowości należało początkowo do panów von Thornau, a następnie do rodu Kuehschmalzów. Pod koniec XVIII w. Tarnów został podzielony na Górny i Dolny, jednak obydwie części należały do miasta Grodkowa. W miejscowości znajdował się młyn wodny, glinianka i cegielnia.

W 1335 r. został wybudowany pierwszy kościół. Obecny pochodzi z XV w. (p.w. św. Anny) i był wielokrotnie przebudowany.

Wieś posiada Ochotnicza Straż Pożarna oraz Ludowy Zespół Sportowy.

Miejscowość leżąca na trasie Grodków-Ziębice. Oddalona jest od Grodkowa o niecałe 9 km. Zamieszkuje ja 160 osób.

O początkach Wierzbnej wiemy niewiele. Jednak znaleziska świadczą o tym, że miejscowość istniała tu w drugiej połowie XVII w. Właścicielami Wierzbnej była rodzina Clauswitz. Stał tu wtedy majątek rycerski i kaplica.

W 1786 r. wybudowano pierwszą szkołę, do której uczęszczały dzieci z pobliskich wiosek. Pod koniec XIX w. majątek był własnością Georga Behrli i liczył 237 ha. W 1930 r. należał do kompleksu dóbr w Jędrzejowie.

Wieś Wierzbnik lezy przy trasie Grodków-Brzeg. Zabudowani wsi tworzą zwarty ciąg po obu stronach jezdni. Położona jest ona na terenie lekko podmokłym. W części północnej płynie z południa ku północy niewielki potok Wiązówka, do którego wpadają mniejsze bezimienne cieki okalające wieś do wschodu i zachodu. Ilość mieszkańców określana jest na 350 osób.

Pierwsza wzmianka o Wierzbniku pochodzi z 1305 r. Wieś należała do właścicieli ziemskich z Pogorzeli. W 1375 r. Jeszko Pogorzeli sprzedał swoja własność grodkowskiemu kasztelanowi Peschko Roseau. Następnie majątek rycerski należał do rodziny Neugebauer, a ostatnio właścicielem była rodzina Sornek.

Wierzbnik posiadał jedna z największych budowli zamkowych ze słynną galerią obrazów znanego na świecie malarza Aloisa Erdtelta, który pochodził z Wierzbnika. Zamek został zniszczony podczas II wojny światowej.

W centrum Wierzbnika znajduje się odrestaurowany, barkowy kościół p.w. Michała Archanioła z pięknym ołtarzem i płyta nagrobną Henryka Achtela. (zm. 1595 r.).

W wiosce jest zabytkowy park - pozostałość po zabudowaniach zamkowych, z rzadkimi okazami drzew. W centrum stoi Publiczna Szkoła Podstawowa i przedszkole.

Wierzbnik słynie z bardzo prężnie działających organizacji: Ochotniczej Straży Pożarnej, Ludowego Zespołu Sportowego, Stowarzyszenia Rozwoju Wsi i Koła Gospodyń Wiejskich.

Miejscowość zamieszkana prze 440 osób, leży na trasie Kopice - Brzeziny. W czasach zamierzchłych Więcmierzyce były miejscowością o znaczeniu strategicznym, należącą do biskupów wrocławskich. Istniał tam zamek oraz kościół p.w. św. Bartłomieja. Pod koniec XVI w. miejscowość zakupiła rodzina von Rothkirch, zakładając tam siedzibę jednaj z linii swojego rodu.

W 1621 r. Wenzel von Rothkrich ufundował nowy kościół i prawdopodobnie i prawdopodobnie przebudował zamek. Jednak w roku 1778, zamek został splądrowany i spalony. W latach 80-tych XIX wieku wieś weszła w skład majątku rodziny Schaffgotsch z Kopic.

Jest to kolejna miejscowość z bardzo dużą ilością zakrętów. Leży na trasie Strzegów-Chróścina Nyska. Zamieszkuje ją 60 osób.

Stanowiła ona własność biskupstwa wrocławskiego. Dokładniejsze informacje na temat miejscowości pochodzą z drugiej połowy XVIII w. W początkach XIX w. majątek należał do posła polskiego rodziny Dłuski, potem Mischke, von Lorisch, oraz Gustawa Konrada. Wieś ta nie posiada własnego kościoła. Znajduje się tu jednak dwór z parkiem oraz folwarkiem.

Miejscowość usytuowana przy drodze wojewódzkiej Nr 401 relacji Nysa-Oława. Mieszka tam 315 osób.

Wieś znana już od XIV w., założono ja na miejscu wykarczowanego lasu. Początkowo wieś podlega klasztorowi z Kamieńca Ząbkowickiego.

W XVI w. istniał tu już kościół p.w. Wszystkich Świętych ogrodzony murem kamiennym. barokowo-renesansowy. W kościele warte uwagi jest późnogotyckie tabernakulum (XVI w.) wmurowane w ścianę prezbiterium.

Przed kościołem stoi kamienny krzyż pokutny, pochodzący z czasów średniowiecznych. Postawił go tam młodzieniec, który po ceremonii ślubnej, strzelając na wiwat , zastrzelił przez przypadek swoją właśnie poślubioną żonę.

W samym Wojsławiu i okolicy stoją jeszcze dwa krzyże pokutne oraz kapliczki.

We wsi bardzo prężnie działa Rada Sołecka i Gminna Rada Kobiet, które organizują szereg imprez w świetlicy wiejskiej.

Strona internetowa sołectwa

Ta niewielka wieś położona jest przy drodze Grodków-Ziębice. Zamieszkana  przez 160 osób. Miejscowość ta, sądząc z nazwy stanowiła wyposażenia zasadźców i dziedzicznych wójtów Grodkowa. W XVII w. majątek należał do rodziny von Rothkirch z Więcmierzyce. Krypta grobowa właścicieli Wójtowic z tego rodu znajduje się w kościele w Gnojnej.

W początkach XVIII w. właścicielem majątku została rodzina von Rottenberg, a w drugiej połowie wieku XVIII znajdował się tu folwark szlachecki należący do rodziny barona von Henneberg z Jędrzejowa.

Maleńka miejscowość na trasie Grodków - Strzelin. Zamieszkana jest przez zaledwie 32 osoby. Brak jest jakichkolwiek informacji o powstaniu tej miejscowości, wiadomo tylko, że do XX w. był to folwark należący do majątku Gnojnej.

Jest to najmniejsze sołectwo należące do Gminy Grodków. Mieszka tam 30 osób. Dojechać tam można drogą wojewódzką NR 401 w kierunku Nysy, skręcając w prawo w miejscowości Stary Grodków.

W 1879 r. wybudowano tu kaplicę p.w. Matki Boskiej Wspomożenia Wiernych. Podobno istniał tam kiedyś pałac Kyrta Habela, którego pasją była hodowla koni.

Sołectwo leżące 7 km od Grodkowa w kierunku miejscowości Gracze. Mieszka tu 250 osób. Była to wieś średniowieczna, wymieniana w 1305 r. jako Selasna vleMartini villa. Należała do uposażenia biskupstwa wrocławskiego. Istniała tu kaplica  p.w. św. Jadwigi.

Żelazna była prawdopodobnie siedzibą rodową śląskiego rodu  von Dresy. W 1653 r. właścicielem tej miejscowości byłą rodzina von Cronfeld.

W XVIII w. Żelazna dzieliła się na Dolna i Górną, posiadała aż 4 folwarki. W wieku XIX obie części wsi były  w posiadaniu rodziny Sierstorpff, a następnie rodziny Schaffgotsch. Obeny kościół w Żelaznej p.w. św. Jadwigi zastał zbudowany w 1781 r. i zachowany jest on w stylu późnobarokowym.

Do innych obiektów zabytkowych można zaliczyć:

- figurę Najświętszej Marii Panny z 1903 r.

- spichlerz zbożowy,

- remizę strażacką.

Na terenie wsi  zarejestrowany jest pomnik przyrody - dąb szypułkowy. 

Żelazna to miejscowość otoczona lasami, w których występuje bogaty drzewostan, wiele gatunków grzybów oraz różnego rodzaju zwierzyna. W pobliskim lesie znajduje się siedlisko bociana czarnego. Okolica ta doskonale nadaje się do uprawiania turystyki rowerowej.

  • Data aktualizacji: 2017-10-18 08:16
  • |
  • Licznik odwiedzin: 3 800 902